Aneks nr 8

Nr wych. 0993/PO-Y/89 TAJNE

Notatka służbowa

Dotyczy: zmiany miejsca zatrudnienia

W dniu wczorajszym (31.01.1989) zadzwonił do mnie wiceminister finansów J. Sawicki

prosząc o wybranie się do niego na „pogawędkę”. Rozmowa trwała ok. 2 godziny - brał w

niej udział J. Sawicki i w ostatniej części odchodzący wiceminister (zatwierdzony na wyjazd

do Helsinek) A. Dorosz.

Obydwu panów znam z uczelni i sporadycznych, wieloletnich kontaktów towarzyskich.

W czasie rozmowy padła propozycja, abym zgodził się objąć kierownictwo nowo tworzonej

przez Ministerstwo Finansów instytucji o charakterze domu bankowego która nazywać się ma

Funduszem Obsługi zadłużenia PRL – i której statut i ustawę o jej powołaniu została

zatwierdzona przez sejm.

Instytucja pomyślana jest jako samodzielna jednostka gospodarcza, która będzie prowadzić

działalność na bazie dochodów uzyskiwanych w części z dotacji państwowych w części z

własnej organizacji finansowej i gospodarczej.

Kwoty dotacji – 1 bilion złotych z przeznaczeniem na zakup dewiz na przetargach.

Instytucja może tworzyć banki za granicą, wchodzić w spółki w kraju i za granicą oraz robić

wszystkie w tym niekonwencjonalne operacje bankowe m.in. takie jakie robiłem w

Luksemburgu.

Statut daje tyle możliwości, że gdyby rzeczywiście powierzono mi jej prowadzenie, przy

odrobinie szczęścia mógłbym „wydusić” z polskiego długu dodatkowo ok. 500 mln dolarów

rocznie.

Warunki: niekonwencjonalne działania, dobry zespół specjalistów. Uzyskałem wstępnie

zgodę – i zacząłem się do sprawy przygotowywać. Dla nas sprawa jest szalenie interesująca –

daje bardzo szeroki wachlarz możliwości działania organizacji spraw finansowych kontaktów

itp. itd.

W dniu 1.02.1989 r. podjąłem kontakt z Ministrem Sawickim gdzie wspólnie z Ministrem

Wróblewskim odbyliśmy rozmowę. Wyłożyłem moje koncepcje rozwoju instytucji. Podczas

spotkania poinformowano mnie, że zostałem zaakceptowany jako sekretarz/Dyrektor

Strona 300 z 374

generalny Funduszu Obsługi Zadłużenia – od 20.02.1989 r. z pensją i na prawach podsekretarza stanu.

Dopisek ręczny czarnym atramentem:

W załączeniu – Ustawa Funduszu Obsługi zadłużenia za zgodność z rękopisem „DIK”

i zielona pieczątka oraz podpis:

płk. Dypl. Zenon Klamecki

oraz dopisek niebieskim długopisem:

zwrócić Dikowi

i niżej:

Z powyższego wynika, że „DIK” będzie posiadał w dalszym ciągu możliwości wyjazdów za granicę, będziemy mogli więc ewentualnie wykorzystać go sporadycznie do wykonywania pomocniczych zadań [ostatnie słowo nieczytelne – przyp. KW] [podpis nieczytelny] 89/02/07

wg: IPN 00704/16, teczka pracy „DIK”, t. III, k. 3-4

Strona 301 z 374



	Aneks nr 8 Nr wych. 0993/PO-Y/89 TAJNE Notatka służbowa Dotyczy: zmiany miejsca zatrudnienia W dniu wczorajszym (31.01.1989) zadzwonił do mnie wiceminister finansów J. Sawicki prosząc o wybranie się do niego na „pogawędkę”. Rozmowa trwała ok. 2 godziny - brał w niej udział J. Sawicki i w ostatniej części odchodzący wiceminister (zatwierdzony na wyjazd do Helsinek) A. Dorosz. Obydwu panów znam z uczelni i sporadycznych, wieloletnich kontaktów towarzyskich. W czasie rozmowy padła propozycja, abym zgodził się objąć kierownictwo nowo tworzonej przez Ministerstwo Finansów instytucji o charakterze domu bankowego która nazywać się ma Funduszem Obsługi zadłużenia PRL – i której statut i ustawę o jej powołaniu została zatwierdzona przez sejm. Instytucja pomyślana jest jako samodzielna jednostka gospodarcza, która będzie prowadzić działalność na bazie dochodów uzyskiwanych w części z dotacji państwowych w części z własnej organizacji finansowej i gospodarczej. Kwoty dotacji – 1 bilion złotych z przeznaczeniem na zakup dewiz na przetargach. Instytucja może tworzyć banki za granicą, wchodzić w spółki w kraju i za granicą oraz robić wszystkie w tym niekonwencjonalne operacje bankowe m.in. takie jakie robiłem w Luksemburgu. Statut daje tyle możliwości, że gdyby rzeczywiście powierzono mi jej prowadzenie, przy odrobinie szczęścia mógłbym „wydusić” z polskiego długu dodatkowo ok. 500 mln dolarów rocznie. Warunki: niekonwencjonalne działania, dobry zespół specjalistów. Uzyskałem wstępnie zgodę – i zacząłem się do sprawy przygotowywać. Dla nas sprawa jest szalenie interesująca – daje bardzo szeroki wachlarz możliwości działania organizacji spraw finansowych kontaktów itp. itd. W dniu 1.02.1989 r. podjąłem kontakt z Ministrem Sawickim gdzie wspólnie z Ministrem Wróblewskim odbyliśmy rozmowę. Wyłożyłem moje koncepcje rozwoju instytucji. Podczas spotkania poinformowano mnie, że zostałem zaakceptowany jako sekretarz/Dyrektor

	*Strona 300 z 374*